Castellano Galego
Castellano Galego
Contra todo pronóstico sigo pensando que a única saída desta "tolería" na que andamos metidos sen saber ben como chegamos a ela... a mellor saída para remediar os males que padecemos é simplemente falar deles.
Para falar do que non nos gusta, para denunciar o que non queremos que siga estando mal xestionado, para suxerir alternativas en positivo ás desfeitas que padecemos, non vexo outro camiño ca democracia participativa.
Os gregos chamábanlle Isegoría: igualdade no dereito a tomar a palabra no Ágora e debatir sobre os asuntos públicos que afectaban á Polis enteira e polo tanto á cidadanía en xeral -que diríamos hoxe-, deste xeito botaban fóra de sí os fantasmas que os torturaban... algo así coma unha catarsis colectiva da que todos saían máis limpos do que entraran...
Para a nosa desgracia nas modernas metrópolis todos andamos moi atarefados coma para perder un minuto -ata a metade do século XX aínda tiñamos as tertulias para perder o tempo- agora xa nin eso nos deixan.
Pola contra sométennos á tortura cotiá dos titulares xornalísticos (cargados ca forza coercitiva dos autores), presos dos telexornais, das radios, dos blogs institucionais que contan da vida o que lles interesa a eles.
No mellor dos casos podemos falar (patalear ou berrar) aí abaixo, onde dí, comentarios...
A isegoría era outra cousa, era o dereito que todos e cada un dos cidadáns tiñan polo mero feito de selo, e que comprometía a tódolos demáis a escoitarnos (a soportarnos) mentras estivesemos no uso da palabra, mentres fixeramos uso do logos para tratar en público os asuntos públicos.
Grazas a ese dereito as leis xurdían como por ensalmo do discurso da asamblea.
Esas leis eran efectivamente AS LEIS DE TODOS e así todos se sometían a elas con ledicia, e facían das leis o xeito de vida público (e se as consideraban xustas tamén as practicaban privadamente).
Gracias ao dereito a "falar en público" acataban orgullosamente as leis da Polis.
Penso que estamos faltos de espacios públicos nos que poder practicar a isegoría.
A verdadeira democracia é falar e escoitar, escoitar e ter dereito a que te escoiten.
Nas sociedades contemporáneas estamos saturados de mensaxes, pero ninguén escoita as mensaxes dos outros, ninguén establece diálogo algún sobre as cousas que afectan a todos, seica confiamos en que se lle ocorran a outros as mesmas ideas que nós temos, e cando se presentan tales cidadáns o único que podemos facer é votalos.
Curiosa perversión do dereito a falar en público sobre os asuntos públicos!
Temos dereito a "falar sós" (coma os tolos) ?
¿ alguén sabe cómo levar este asunto aos Tribunais ?
